De column van Herma

foto: Nikita Driessen

Help

Een vriendin is 7 dagen per week mantelzorger voor haar man. Ze hadden al honden voordat hij ziek werd, dus die laat zij – 3 tot 4 x per dag! – nu alleen uit. Ze doet ook haar huishouden alleen, hij kan niet veel en ze willen liever geen vreemde in huis. Dit gebeurt allemaal zonder klagen en morren, zonder een gevoel van “eigenlijk zou ik ook eens graag …”. Ja, ze is moe. Dat wel. Komt bijna niet aan zichzelf toe.

Nu haar voet geopereerd is,  kan ze dus niet lopen. Toch verzorgt ze – binnen haar pijngrens – nog steeds haar man. “Het huishouden moet maar even wachten”, zegt ze. De honden moeten natuurlijk wel naar buiten, die worden nu door anderen uitgelaten.

Hulp vragen kan soms lastig zijn. Wat wil de een en wat wil de ander? Er is zelfstandigheid, het zelf (willen) doen of als perfectionist vinden dat je het zelf beter kan. Geen vreemden in huis, het niet uit handen willen of kunnen geven. Geen hulp zoeken. Geen hulp aanvaarden als het je wordt aangeboden. Met het gevolg: dan wordt het maar niet gedaan. Wat natuurlijk voor het uitlaten van honden niet opgaat.

Maar een buitenstaander ziet het duidelijk: met een beetje hulp wordt het leven veel aangenamer. Een huishoudelijke hulp helpt! Je kent haar/hem al na 1 keer, ze zijn gewend met dit soort situaties om te gaan. Ze werken misschien anders dan jij, maar het eindresultaat is dat je het zelf niet hoeft te doen! Iemand die een paar keer wast en/of strijkt kan al verlichting geven. Ik zou het haar – en hem natuurlijk ook – zo verschrikkelijk gunnen …

Maar ja, ieder op zijn eigen wijze, het is een eigen keuze om die kreet HELP niet te slaken of de aangeboden hand niet aan te nemen. Ik weet het in mijn hoofd, maar vind het lastig om er mee om te gaan. Ik kan er niks aan veranderen en zal het dus van me af moeten zetten.

Van me afschrijven dus!

Reageren?

hermajurgvanduijsen@gmail.com