De column van Herma

Balanceren

Als ik iemand met een blindengeleidehond zie, kijk ik die persoon altijd even na met een gevoel van be- en verwondering. Zo’n volledig vertrouwen op het dier, omdat hij of zij geen ogen ter beschikking heeft om zelf te zien. De opleiding van die honden kost natuurlijk veel tijd, aandacht en geld. We zijn dan ook donateur van KNGF Geleidehonden en doen mee aan de landelijke doppenactie – in en buiten het gezin doppen sparen en zakken vol wegbrengen naar verzamelpunten. Uiteindelijk verkoopt KNGF die plastic doppen en smelt de fabriek ze om, ze maken er bijvoorbeeld kratten van. De opbrengst was in 2020 boven de € 50.000 en dat geld gebruikt KNGF voor de opleiding van honden.

Door de geleidehond of door een blindenstok zien anderen dat die persoon een ziekte of een probleem aan de ogen heeft. Met loopgips ben je ook ’zichtbaar ziek’, want dan vragen mensen meteen: hoe en waar heb je je been of enkel gebroken? en ze zetten een boodschap op je gips. Met reuma is er niks tot weinig zichtbaar. De pijn in de spieren, de ontstekingen, het beurse of brandende gevoel … niemand ziet het, niemand voelt het. Alleen jij zelf.

“Niemand ziet het, niemand voelt het. Alleen jijzelf.”

Hoe je hiermee omgaat is helemaal persoonlijk, maar grofweg zie ik drie manieren: mensen voelen wat ze voelen, doen er iets aan, of niet, praten er liever niet of weinig over en gaan door tot het gaatje. Aan de andere kant staan de mensen die in de slachtofferrol kruipen. Wiens pijnen en reuma zich uit in – subtiele – klaagzangen en die niks meer (kunnen) doen. En de derde categorie mensen houdt het midden tussen beide. En dat midden houden … ik vind het net balanceren!

Mijn artrose speelt op. Enkels en polsen voelen alsof ze ‘in brand staan’, ook ‘s nachts. Bij lopen (ook even in huis) voel ik pijn van het schurend gewricht. Het zal toch niet …

Die ‘angst’ zorgt ervoor dat ik afspraken maak in het ziekenhuis. Maar ondertussen maalt er een gedachtegang als een cirkel in mijn hoofd, die ongeveer als volgt gaat:

Dit-doet-pijn. Maar-niet-zeuren, het-is-zoals-het-is. Dus-je-loopt-zelf-naar-de keuken. Maar-misschien-moet-ik-juist-niet-te-veel-doen, dan-slijt-alles-nog-eerder. Dus: wel-zeggen-dat-ik-niet-zoveel-kan-lopen. Ik-zou-het-liefst-helemaal-niet-lopen. Want-het-doet-zo’n-pijn. Maar-niet-zeuren, het-is-zoals-het-is. Enzovoort.

Kijk op: www.kngfgeleidehonden, button Kom in actie, button Doppen sparen

Ik weet wel tot welke groep ik zou willen behoren, maar u mag het zeggen: tot welke groep behoor ik nou?

Reageren?

hermajurgvanduijsen@gmail.com