De column van Herma

Rariteit
Er is een mooi geïllustreerd prentenboek gemaakt met als titel: Wat is er met jou gebeurd? Het is geschreven door James Catchpole en hij heeft maar één been. Zo ook Joep, de hoofdpersoon van het verhaal. Het prentenboek laat zien hoe mensen met een beperking behandeld worden en hoe ze behandeld zouden willen worden. Een kennis is 44 en straalt optimisme en vrolijkheid uit. Maar ze heeft allerlei beperkingen en loopt zeer slecht. Gelukkig rijdt ze auto en ze heeft een vergunning voor parkeren op een invalideparkeerplaats. Als zij uitstapt, roept een passerende, oudere, man, dat ze daar niet mag staan … “Dat is alleen voor invaliden”, voegt hij er nog aan toe. Vaak laat ze ‘de mening’ van anderen langs haar afglijden, maar nu even niet. Ze kijkt de man aan en zegt dat dat ze een vergunning heeft om daar te mogen en te kunnen parkeren.

Ongeloof
En dan volgt precies waar zij – en later ik als ik haar verhaal hoor – boos/verdrietig van wordt: De man kijkt naar haar, ziet niks bijzonders, het ongeloof op zijn gezicht wordt duidelijker. Hij gaat er kennelijk van uit dat zij die invalideparkeerplaats heeft gekregen door haar leuke ogen, of door veel geld op tafel te leggen, of … noem maar wat, maar het enig juiste antwoord: ze zal hem nodig hebben, komt niet in hem op. Hij zegt: “Ik zie er niks van.” Nee, niet alle invaliden zitten zichtbaar in een rolstoel, wil ze hem toeschreeuwen. Maar ze blijft beleefd. Op haar voorstel om een dagje met haar te ruilen, reageert hij verder niet en loopt weg.

Wij geloven dus onze ogen als die niks bijzonders aan iemand zien en handelen ernaar. Maar als onze ogen wel iets bijzonders zien aan een ander, dan is diegene ineens ‘minder’, want beperkt … en moet een prentenboek dat duidelijk maken. Het is dat ik geen energie genoeg heb, maar anders ging ik psychologie studeren om het antwoord te vinden op deze rariteit in de mens.

Reageren?

hermajurgvanduijsen@gmail.com