De column van Herma

Zo simpel

Mijn man en ik leerden elkaar al een hele tijd geleden kennen, toen we nog jong, fit en sterk waren. En nu – bijna 40 jaar later – liggen we ‘s morgens in bed fysio-oefeningen te doen. Door mijn stijfheid kan ik ‘s morgens niet meteen uit bed komen, meteen douchen, ontbijten, enzovoort. Dus moet ik eerst de spieren in mijn rug, armen en benen activeren. Nou is de rug van mijn man ook niet meer wat ie was, dus doet hij ook oefeningen. Vaak liggen we dan in een deuk van het lachen, want we komen regelmatig met elkaar in de knoop. Ik zwaai bijvoorbeeld een been uit, als hij juist zijn knieën wil optrekken. Als ik ook de ‘naast m’n bed’-oefeningen heb gedaan en heb ontbeten, ben ik de stijfheid wat meer te boven. We zijn erg blij dat we beneden slapen en dat ik niet meer ‘s morgens – stijf – de trap op en af hoef met het valgevaar van dien.

Ik realiseer me dat het beneden slapen en het ochtendritueel lichamelijk goed voor me is. Geestelijk vind ik dat ik hetzelfde zou willen zijn als vroeger, maar we weten allemaal dat dát geen zin heeft om te denken. Zeker niet met reumatoïde artritis. Je moet je nu eenmaal aanpassen aan je lijf – het is niet anders. Knarsetandend accepteer ik het soms mutserige, oude-vrouwtjes-gedrag van mezelf.

Op dit ogenblik heb ik geen warme, rode gewrichten, gebruik ik ook geen reuma-medicijnen meer. Het gaat dus – binnen de grenzen – goed. De reumatoloog heeft gezegd dat RA nooit weg zal gaan, maar omdat mijn lijf al langere tijd geen andere signalen geeft, ga ik bijna geloven dat het wél weg is …

Ik schrijf me in voor een voedingsonderzoek bij de Wageningse Universiteit. De vraag is of voedingsregistratie in een app op je telefoon beter werkt dan een telefonische vragenlijst. Ik val in de categorie waarin ook via de urine en het bloed onderzoek wordt gedaan. De bruine container moet 24 uur ‘meekunnen’ en na een aantal urineopvang-momenten raakt de container voller en wordt dus zwaarder. Mijn polsen laten het al snel afweten. Ook het min of meer gehurkt in de container plassen begint me op te breken. Het heeft geen zin om te roepen dat mannen het gemakkelijker hebben in deze situatie. Er zijn papieren plastuitjes die worden bijgeleverd, maar ik moet de volle container ook vasthouden en dat lukt niet met een hand. De plassessie direct ‘na het ontwaken’ is dan ook een ramp. De gewrichtspijnen in polsen en knieën zijn in een klap weer terug.

Als ik mijn ‘probleem’ voorleg aan de verpleegkundige die mijn bloed afneemt, is haar oplossing meer dan simpel: zet een plastic bak in de wc, doe je ding en giet de inhoud als je klaar bent over in de container. Zwangere vrouwen die urine inleveren voor Moeders voor Moeders doen dat altijd zo.

Ik ben sprakeloos. Dat ik daar nou niet aan heb gedacht! Eenmaal thuis experimenteer ik met een oude – schone – ijsdoos. Het gaat natuurlijk prima zonder verdere, te veel, lichamelijke inspanningen.

Soms zijn oplossingen voor een probleem zo simpel.

Maar de RA is dus niet weg …

 

Reageren?

hermajurgvanduijsen@gmail.com