De column van Herma

Spekkoper

Eigenlijk hou ik niet zo van fietsen. Ik heb volgens mij altijd tegenwind. Pas toen ik een auto had, ben ik het fietsen als buitenactiviteit gaan waarderen. Die auto brengt me zonder inspanningen van mezelf overal naar toe, als ie maar gevoed wordt door brandstof. En dan is fietsen, in de vrije natuur, eigenlijk best lekker. Vaak zie ik moeders met een kind voorop, een kind achterop en fietstassen, want nog boodschappen doen en dan gaat het ook nog regenen. En ik hoef niet. Ik weet het, ik ben een spekkoper.

Mijn gewone fiets, met drie versnellingen, wordt me te zwaar, ik heb moeite met de ‘vals platte’ straten. Ik heb er lang over gedubd, het is een hele uitgave, maar ik koop een hele mooie, lichte fiets met 9 versnellingen. Hoezo -, ‘vals plat’? Ik fiets die straten fluitend! Ik realiseer me opnieuw die spekkoperigheid, want ik kán financieel zo’n fiets kopen. De investering was weloverwogen.
Totdat ik zo moe ben, dat ik niet meer kán fietsen. Die mooie fiets schitterde dus in de schuur …
Als ik weer opkrabbel en van de reumatoloog weer ‘mag’ bewegen, zeggen ook de reumaverpleegkundige en de fysiotherapeut: “Ga fietsen!” Maar ik heb geen kracht in mijn benen en knieën. Ik oefen, maar ‘t duurt lang voor ik een klein beetje verbetering merk. M’n actieradius is beperkt, ik loop alleen korte stukjes. Ik zie het dan ook niet zitten als een vriendin belt met een leuk plan: fietsen van Woerden naar Oudewater (binnendoor bijna 8 kilometer), daar rustig zitten en een ijsje eten en dan weer terug. De route voert door de prachtige natuur langs het riviertje de Lange Linschoten, ik heb die weg een heleboel keren gelopen en er ook gefietst. Totdat ze me opbelt en zegt: “Mijn elektrische fiets is beschikbaar! Dan kun je het uitproberen!” Eigenlijk vind ik een motortje en toch trappen niet met elkaar rijmen, dan ben je – in mijn perceptie – wat lui of ziek. Maar ik bén ziek en een groot deel van Nederland fietst elektrisch, dus stap ik er toch op onder het motto: ‘baadt het niet, dan schaadt het niet’. De motor zit aan het voorwiel, ik ben wankel en heb weinig kracht ik m’n armen. Dus rij ik twee keer bijna de Lange Linschoten in, omdat het stuur te zwaar voor me is. Maar dat mag de pret niet drukken – mijn actieradius wordt in één klap vergroot en ik geniet met volle teugen!

Ik doe met heel veel moeite afstand van mijn heerlijke, lichte fiets met de 9 versnellingen. En ruil ‘m in voor een elektrische fiets met 8 versnellingen (ook goed) en met 4 mogelijkheden voor ondersteuning. Ik kan nu ‘gewoon’ blijven fietsen, met de hulp van een motortje in het midden van de fiets. Zo heb ik een betere balans en mijn actieradius blijft toenemen. Ik zei het al: ik ben een spekkoper!

Reageren?
hermajurgvanduijsen@gmail.com